Vriendschap met de armen

De dienst aan de armen, onder de vorm van een concrete vriendschap, vormt het derde "werk" van de gemeenschap. Van bij het ontstaan is dit dagelijkse engagement een authentiek kenmerk van Sant'Egidio. De eerste groep studenten die in 1968 bijeenkwam, voelde aan dat het evangelie enkel dicht bij de armen beleefd kon worden: de armen werden hun vrienden want het evangelie is in de eerste plaats een goede boodschap voor de armen.
Op deze manier werd de eerste dienst van de gemeenschap geboren: de "scuola popolare" of "volksschool" in het "Cinodromo" en andere Romeinse barakkenwijken langs de Tiber. Dergelijke "bijscholen" zijn sindsdien op vele plaatsen ontstaan, in wijken en steden waar de gemeenschap aanwezig is. In de bijschool wordt bijzondere aandacht gegeven aan kinderen die in moeilijke omstandigheden opgroeien.

Geïnspireerd door hoofdstuk 25 van het Matteusevangelie, breidde de gemeenschap gaandeweg haar vriendschap uit naar andere armen: daklozen, fysiek en mentaal gehandicapten, vreemdelingen, zieken en ouderen. De leden van de gemeenschap gaan naar gevangenissen, bejaardeninstellingen, zigeunerkampen en asielzoekerscentra. Sant'Egidio wil gevoelig zijn voor elke oude of nieuwe vorm van armoede, zoals die van de bejaarden in Europa, die soms wel begoed zijn maar arm in hun eenzaamheid.

Sant'Egidio vereenzelvigt zich met al deze kleinste van haar broeders, zonder onderscheid. Daarom maken de armen ten volle deel uit van de familie, die de gemeenschap is. Overal waar Sant'Egidio aanwezig is, van Rome tot San Salvador, van Kameroen tot België, van de Oekraïne tot in Indonesië, is er vriendschap en solidariteit met de armen. Geen enkele gemeenschap is te klein, te arm of te zwak om de armen te helpen. Het penninkje van de weduwe heeft immers een grote waarde voor de Heer (Mc 12,41).