news

In gebed met paus Franciscus. Video en homilie

27 Maart 2020 - ROME, ITALIË

Pope Francis
HOMILIES

Deel Op

Vrijdag 27 maart om 18.00 uur werden katholieken uit de hele wereld uitgenodigd om via de media spiritueel samen te komen met de paus, die voorging in een moment van gebed dat ongeveer een uur duurde, vanaf het bordes van de Sint Pieter, met een leeg plein, zoals hij op 22 maart had aangekondigd aan het eind van het angelusgebed.

De Gemeenschap van Sant'Egidio heeft zich overal ter wereld verenigd rond dit gebed van de paus.
 

HERBEKIJK IN HET ENGELS (VERTALING IN HET NEDERLANDS ONDERAAN)

 

PREEK VAN PAUS FRANCISCUS

Toen de avond viel” (Mc 4, 35). Zo begint het evangelie dat we hebben beluisterd. Wekenlang lijkt het erop dat de avond is gevallen. Dichte duisternis is over onze pleinen, straten en steden neergedaald; ze nam ons leven over en vult alles met een oorverdovende stilte en een verlaten leegte, die alles op haar verlamt: je voelt het in de lucht; je voelt het in je gebaren; de blikken zeggen het. We zijn bang en verloren. Net als de leerlingen uit het evangelie heeft een onverwachte en woedende storm ons verrast. We zijn gaan beseffen dat we op dezelfde boot zitten, allemaal kwetsbaar en gedesoriënteerd, maar tegelijkertijd belangrijk en nodig, allemaal geroepen om samen te roeien, met allemaal nood om elkaar te troosten. Op deze boot ... zitten we allemaal. Zoals die leerlingen, die met één stem spreken en in angst zeggen: "Wij vergaan!" (v. 38), zo hebben ook wij ons gerealiseerd dat niet ieder voor zich, zich kan redden, maar alleen samen.

 

We herkennen onszelf gemakkelijk in dit verhaal. Moeilijker is het om de houding van Jezus te begrijpen.Terwijl de leerlingen begrijpelijkerwijze gealarmeerd en wanhopig zijn, staat Hij op het achterdek, het deel van de boot dat als eerste naar de bodem gaat. En wat doet het? Ondanks de opschudding slaapt hij vredig, vol vertrouwen in de Vader - het is de enige keer in het evangelie dat we Jezus zien slapen. Als hij gewekt wordt, wendt hij zich, nadat hij de wind en het water tot bedaren heeft gebracht, op een verwijtende toon tot de leerlingen: “Waarom zijn jullie bang? Hebben jullie nog geen vertrouwen?“ (v. 40).

 

Laten we proberen het te begrijpen. Waarin bestaat het gebrek aan vertrouwen van de leerlingen, dat in strijd is met het vertrouwen van Jezus? Ze waren niet opgehouden in Hem te vertrouwen, want ze riepen Hem aan. Maar laten we eens kijken hoe ze Hem aanroepen: 'Meester, kan het U niet schelen dat we vergaan?' (v. 38). Kan het U niet schelen: ze denken dat Jezus niet om hen geeft, dat Hij zich niet om hen bekommert. Onder ons, in onze families, is een van de dingen die het meest pijn doet, wanneer men tegen ons zegt: "Geef je niets om mij?". Het is een uitdrukking die pijn doet en stormen in het hart ontketent. Het zal Jezus ook hebben geschokt, omdat niemand meer om ons geeft dan Hij. Inderdaad, zodra Hij wordt te hulp geroepen, redt Hij zijn ontmoedigde leerlingen.

 

De storm ontmaskert onze kwetsbaarheid en die valse en overbodige zekerheden waarop we onze agenda's, onze projecten, onze gewoonten en prioriteiten hebben opgebouwd. Het laat ons zien hoe we hebben laten inslapen in slaap en hebben verlaten wat ons leven en onze gemeenschap voedt, ondersteunt en versterkt. De storm onthult alle voornemens om wat de ziel van onze volkeren heeft gevoed “in te pakken” en te vergeten; al die pogingen om te verdoven met schijnbaar "reddende" gewoonten, niet in staat om een beroep te doen op onze wortels en om de herinnering aan onze voorouders op te roepen, waardoor we ons beroven van de immuniteit die nodig is om tegenspoed het hoofd te bieden.

Met de storm is de truc weggevallen van die stereotypen waarmee we onze ego's maskeerden altijd bezorgd over ons imago. En is nogmaals duidelijk geworden, dat (gezegende) gezamenlijke toebehoren waaraan we niet kunnen ontsnappen: het toebehoren als broeders.

 

Waarom zijn jullie bang? Hebben jullie nog geen vertrouwen?” Heer, uw Woord vanavond raakt ons en betreft iedereen van ons. In deze wereld van ons, waar U meer van houdt dan wij, zijn we op volle snelheid vooruitgegaan, ons sterk voelend en tot alles in staat. Begerig naar winst, hebben we ons laten opslorpen door de dingen en laten bedwelmen door de haast. We ons niet laten stoppen door uw oproepen; we zijn niet wakker geworden omwille van planetaire oorlogen en onrechtvaardigheden; we hebben niet geluisterd naar de roep van de armen en van onze ernstig zieke planeet. We gingen onverschrokken door, denkend altijd gezond te zullen blijven in een zieke wereld. Nu we op een ruige zee zitten, smeken we U: "Word wakker, Heer!".

 

Waarom zijn jullie bang? Hebben jullie nog geen vertrouwen?”  Heer, U doet een beroep op ons, een beroep op vertrouwen. Dat het er niet zozeer om gaat te geloven dat U bestaat, maar om naar U te komen en U te vertrouwen. In deze Veertigdagentijd weerklinkt uw dringende oproep: "Bekeer u", "keer met heel uw hart naar Mij terug" (Joël 2, 12). U roept ons op om deze tijd van beproeving te beleven als tijd om te kiezen. Het is niet de tijd van uw oordeel, maar van ons oordeel: de tijd om te kiezen wat belangrijk is en wat voorbijgaand, om te scheiden wat nodig is van wat het niet is. Het is tijd om onze levensloop opnieuw te richten op U, Heer, en op den anderen. En we kunnen kijken naar veel voorbeeldige reisgenoten, die in hun angst reageerden door hun leven te geven. Het is de werkende kracht van de Geest die wordt uitgestort en gevormd wordt door moedige en genereuze toewijding. Het is het leven van de Geest dat in staat is om te redden, te waarderen en te laten zien hoe ons leven wordt geweven en ondersteund door gewone – meestal vergeten – mensen die niet in de koppen van kranten en tijdschriften of op de grote catwalks van de laatste show verschijnen, maar die ongetwijfeld de beslissende gebeurtenissen schrijven in onze geschiedenis vandaag: artsen, verpleegsters en verplegers, supermarktmedewerkers, schoonmakers, verzorgers, wetshandhavers, vrijwilligers, priesters, religieuzen en vele, ja, vele anderen die hebben begrepen dat niemand zich alleen redt. In het licht van het lijden, waar de ware ontwikkelingsgraad van onze volkeren wordt gemeten, ontdekken en ervaren we het priesterlijke gebed van Jezus: “dat allen één mogen zijn” (Joh 17, 21). Hoeveel mensen oefenen elke dag geduld uit en wekken hoop, en zorgen ervoor dat ze geen paniek zaaien, maar medeverantwoordelijkheid dragen. Hoeveel vaders, moeders, grootvaders en grootmoeders, leerkrachten laten onze kinderen met kleine en dagelijkse gebaren zien hoe ze een crisis het hoofd kunnen bieden en overleven door gewoonten aan te passen, hun ogen op te heffen en gebed te stimuleren. Hoeveel mensen bidden, offeren en bemiddelen voor het welzijn van iedereen. Gebed en stille dienst: dat zijn onze winnende wapens.

 

Waarom zijn jullie bang? Hebben jullie nog geen vertrouwen?” Het begin van het geloof is weten dat we verlossing nodig hebben. We hebben aan onszelf niet genoeg, alleen zinken we: we hebben de Heer nodig zoals de zeevaarders vroeger de sterren. Laten we Jezus uitnodigen in de boten van ons leven. Laten we hem onze angsten aan Hem toevertrouwen, opdat Hij ze zou overwinnen. Net als de leerlingen zullen we ervaren dat we met Hem aan boord geen schipbreuk lijden. Omdat dit de kracht van God is: alles wat ons overkomt ten goede keren, zelfs slechte dingen. Hij brengt vrede in onze stormen, want met God sterft het leven nooit.

De Heer daagt ons uit en nodigt ons, midden in onze storm, uit om de solidariteit te laten ontwaken en te activeren en hoop te geven die deze uren waarin alles lijkt te mislukken, stevigheid, steun en betekenis kan geven. De Heer ontwaakt om ons paasgeloof te doen ontwaken en nieuw leven in te blazen. We hebben een anker: door zijn kruis werden we gered. We hebben een roer: door zijn kruis zijn we verlost. We hebben hoop: door zijn kruis zijn we genezen en omarmd zodat niets en niemand ons zal scheiden van zijn verlossende liefde. Te midden van het isolement waarin we lijden onder het gebrek aan affecties en ontmoetingen, terwijl we het gebrek aan veel dingen ervaren, luisteren we opnieuw naar de aankondiging die ons redt: Hij is opgestaan en leeft met ons. De Heer daagt ons vanaf zijn kruis uit om het leven te vinden dat op ons wacht, om te kijken naar degenen die een beroep op ons den, om de genade die in ons leeft te versterken, te erkennen en aan te wakkeren. Laten we de kwijnende vlam (zie Jes. 42, 3), die nooit ziek wordt, niet doven, en de hoop opnieuw laten oplaaien.

 

Zijn kruis omarmen betekent de moed vinden om alle tegenwerkingen van de huidige tijd te omarmen, door onze zucht naar almacht en bezit even los te laten om ruimte te geven aan de creativiteit die alleen de Geest kan opwekken. Het betekent de moed vinden om ruimtes te openen waar iedereen zich geroepen kan voelen, en om nieuwe vormen van gastvrijheid, broederschap en solidariteit mogelijk te maken. Door zijn kruis werden we gered om de hoop te verwelkomen en toe t laten dat zij alle mogelijke maatregelen en manieren versterkt en ondersteunt die ons kunnen helpen onszelf en anderen veilig te bewaren. De Heer omarmen om de hoop te omarmen: dat is de kracht van het geloof, dat bevrijdt van angst en hoop geeft.

 

Waarom zijn jullie bang? Hebben jullie nog geen vertrouwen?” Beste broers en zussen, vanaf deze plek, die getuigt van het rotsvaste geloof van Petrus, wil ik jullie vanavond allemaal aan de Heer toevertrouwen, op voorspraak van Onze Lieve Vrouw, redding van zijn volk, ster van de stormachtige zee. Vanaf deze zuilengalerij die Rome en de wereld omarmt, dale over u, als een troostende omhelzing, de zegen van God. Heer, zegen de wereld, geef gezondheid aan de lichamen en troost aan de harten. U vraagt ons om niet bang te zijn. Maar ons geloof is zwak en we zijn bang. Maar U, Heer, levert ons niet over aan de storm. Herhaal nogmaals: "Wees niet bang" (Mt 28, 5). En samen met Peter, “leggen wij alle zorgen bij U neer, omdat U voor ons zorgt" (vgl. 1 Pt 5 ,7).