Niedzielna liturgia

Udostępnij

I Niedziela Adwentu


Pierwsze czytanie

Izajasza 63,16-17.19; 64,2-7

Boś Ty naszym Ojcem!
Zaiste, nie poznaje nas Abraham,
Izrael nas nie uznaje;
Tyś, Panie, naszym Ojcem,
"Odkupiciel nasz" to Twoje imię odwieczne.
Czemuż, o Panie, dozwalasz nam błądzić
z dala od Twoich dróg,
tak iż serce nasze staje się nieczułe
na bojaźń przed Tobą?
Odmień się przez wzgląd na Twoje sługi
i na pokolenia Twojego dziedzictwa.
Staliśmy się od dawna jakby ci,
nad którymi Ty nie panujesz
i którzy nie noszą Twego imienia.
Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił -
przed Tobą skłębiły się góry,
gdy dokonasz dziwów nadspodziewanych,
<Zstąpiłeś: przed Tobą skłębiły się góry>
i o których z dawna nie słyszano.
Ani ucho nie słyszało,
ani oko nie widziało,
żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle
dla tego, co w nim pokłada ufność.
Wychodzisz naprzeciw tych, co radośnie pełnią sprawiedliwość
i pamiętają o Twych drogach.
Oto Tyś zawrzał gniewem, bośmy grzeszyli
przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani.
My wszyscy byliśmy skalani,
a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata.
My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście,
a nasze winy poniosły nas jak wicher.
Nikt nie wzywał Twojego imienia,
nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie.
Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami
i oddałeś nas w moc naszej winy.
A jednak, Panie, Tyś naszym Ojcem.
Myśmy gliną, a Ty naszym twórcą.
Dziełem rąk Twoich jesteśmy my wszyscy.

Psalm responsoryjny



Psalm 79 (80)

Kierownikowi chóru. Na melodię: «Lilie świadectwa...». Asafowy. Psalm.

Posłuchaj, Pasterzu Izraela,
Ty, co jak trzodę wiedziesz ród Józefa.
Ty, który zasiadasz nad cherubami, zabłyśnij,

przed Efraimem, Beniaminem i Manassesem!
Wzbudź Twą potęgę
i przyjdź nam na pomoc!

O Boże, odnów nas
i okaż Twe pogodne oblicze, abyśmy doznali zbawienia.

Panie, Boże Zastępów,
jak długo gniewać się będziesz,
choć lud Twój się modli?

Nakarmiłeś go chlebem płaczu
i obficie napoiłeś go łzami.

Zrobiłeś z nas powód zwady dla naszych sąsiadów,
a wrogowie nasi z nas szydzą.

Boże Zastępów, odnów nas
i okaż Twe pogodne oblicze, abyśmy doznali zbawienia.

Wyrwałeś winorośl z Egiptu,
wygnałeś pogan, a ją zasadziłeś.

Grunt dla niej przygotowałeś,
a ona zapuściła korzenie
i napełniła ziemię.

Góry okryły się jej cieniem,
a cedry Boże jej gałęźmi.

Swe latorośle rozpostarła aż do Morza,
a swoje pędy aż do Rzeki.

Dlaczego jej mury zburzyłeś,
tak że zrywa z niej [grona] każdy, kto przechodzi drogą,

że ją niszczy dzik leśny,
a polne zwierzęta obgryzają?

Powróć, o Boże Zastępów!
Wejrzyj z nieba, zobacz
i nawiedź tę winorośl;

i chroń tę, którą zasadziła Twa prawica,
<latorośl, którą umocniłeś dla siebie>.

Ci, którzy ją spalili ogniem i wycięli,
niech zginą od grozy Twojego oblicza!

Niech ręka Twoja będzie nad mężem Twej prawicy,
nad synem człowieczym, któregoś utwierdził dla siebie.

Nie odstąpimy już więcej od Ciebie;
zachowaj nas przy życiu, byśmy wzywali Twojego imienia.

Panie, Boże Zastępów, odnów nas
i ukaż Twe pogodne oblicze, abyśmy doznali zbawienia.

Drugie czytanie

1 List do Koryntian 1,3-9

Łaska wam i pokój od Boga Ojca naszego, i od Pana Jezusa Chrystusa! Bogu mojemu dziękuję wciąż za was, za łaskę daną wam w Chrystusie Jezusie. W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, bo świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was, tak iż nie brakuje wam żadnego daru łaski, gdy oczekujecie objawienia się Pana naszego Jezusa Chrystusa. On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień Pana naszego Jezusa Chrystusa. Wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem Chrystusem, Panem naszym.

PRZECIW NIEPORZĄDKOM WŚRÓD CHRZEŚCIJAN KORYNTU

ROZŁAMY

Czytanie Ewangelii

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Wczoraj zostałem pogrzebany z Chrystusem,
dziś zmartwychwstaję z Tobą, który zmartwychwstałeś,
z Tobą zostałem ukrzyżowany,
pamiętaj o mnie w swoim królestwie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Marka 13,33-37

Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. Zostawił swój dom, powierzył swoim sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, mówię wszystkim: Czuwajcie!».

 

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Wczoraj zostałem pogrzebany z Chrystusem,
dziś zmartwychwstaję z Tobą, który zmartwychwstałeś,
z Tobą zostałem ukrzyżowany,
pamiętaj o mnie w swoim królestwie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Homilia

W tę pierwszą niedzielę Adwentu rozpoczyna się nowy rok liturgiczny, czas, w którym Liturgia bierze nas za rękę i zanurza w tajemnicy Jezusa, prowadzi od Jego narodzin, przez głoszenie Królestwa w Galilei i Judei, aż po dojście do Jego pasji, śmierci, zmartwychwstania i wstąpienia do nieba. Rok liturgiczny czyni nas współczesnymi Panu, aż będziemy mogli powiedzieć wraz z apostołem: „ Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus”.
Adwent wzywa nas do wzniesienia oczu w górę i otwarcia naszych serc na oczekiwanie Pana, który ma nadejść. A Ewangelia ostrzega nas, abyśmy czuwali: „Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie” (13, 33). Jezus porównuje ucznia Adwentu do odźwiernego, który czuwa całą noc, aby nie przegapić chwili, gdy pan powróci i zapuka do drzwi, aby wejść. Nawet jeśli jest noc, odźwierny musi czuwać przy wejściu, aby otworzyć, gdy tylko pan zapuka. Może się to zdarzyć wieczorem, o północy, o pianiu koguta lub rano. Jest to osobliwe, ale jasne porównanie. Czuwanie w oczekiwaniu na Pana nigdy nie może osłabnąć. Można powiedzieć, że taki jest sens Liturgii tego czasu, codziennego słuchania Słowa Bożego w tych tygodniach.
Czuwanie oznacza niezagubienie się w pogoni za samym sobą, własnymi drobnymi obowiązkami, a tym bardziej zasypianie we śnie własnego narcyzmu. Odźwierny nie śpi przy wejściu, i gdy tylko usłyszy zbliżającego się pana, otwiera mu drzwi, drzwi do swego serca, drzwi wspólnoty, by powitać wszystkich, którzy pukają, prosząc o pomoc, pocieszenie, pociechę, wsparcie. Wszyscy, którzy pukają razem z Jezusem, są naszymi „panami”. Takie jest znaczenie słów Apokalipsy: „ Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną”(Ap 3, 20).
Adwent zachęca do czuwania, aby nie dać się zaskoczyć słodkiemu uśpieniu tych, którzy myślą, że są w porządku, ponieważ już wiele zdziałali; tej trochę smutnej senności pesymizmu; temu lenistwu, dla którego nic nie jest warte działania; niespokojnemu i zawsze niezadowolonemu snowi zamartwiania się i podkreślania siebie.
Słowo Boże prosi, aby obudzić się ze snu rozkojarzenia tych, którzy przestali słuchać, ze snu niecierpliwości, którzy chcą wszystkiego natychmiast i nie umieją czekać. Czuwanie oznacza słuchanie Słowa Bożego, oznacza gotowość na przyjęcie braci, na przyjęcie ubogich i powiedzenie Panu: „Przyjdź, Panie Jezu, przyjdź szybko, przynieś pocieszenie i pokój naszemu światu. Rozerwij niebo i otwórz przyszłość tym, którzy zostali przygnieceni przez zło. Uwolnij nas od miłości własnej, która usypia serce i czyni obojętnymi. Naucz nas słuchać Twojego głosu i rozpoznawać Cię, abyśmy otworzyli drzwi naszych serc, Tobie, słodki gościu, przyjacielu od wszechczasów, nasza nadziejo”.