Modlitwa za Kościół

Udostępnij

Międzynarodowy Dzień Pamięci o Ofiarach Holokaustu.


Czytanie Slowa Bozego

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Ja jestem dobrym pasterzem,
a owce Moje słuchają Mego głosu,
i nastanie jedna owczarnia i jeden pasterz.

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

2 Księga Samuela 7,18-19.24-29

Poszedł więc król Dawid i usiadłszy przed Panem mówił: «Kimże ja jestem, Panie mój, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mię aż dotąd? Ale to było jeszcze za mało w Twoich oczach, Panie mój, Boże, bo dałeś zapowiedź tyczącą domu sługi swego na daleką przyszłość, do końca ludzkich pokoleń, Panie mój, Boże. Ustaliłeś dla siebie swój lud izraelski, aby był dla Ciebie ludem na wieki, a Ty, o Panie, stałeś się dla niego Bogiem. Teraz więc, o Panie, Boże, niech trwa na wieki słowo, któreś wyrzekł o słudze swoim i jego domu, i czyń, jak powiedziałeś, ażeby na wieki wielbione było imię Twe słowami: Pan Zastępów jest Bogiem Izraela. A dom twego sługi, Dawida, niech będzie trwały przed Tobą. Tyś bowiem, o Panie Zastępów, Boże Izraela, objawił swemu słudze, mówiąc: Zbuduję ci dom. Stąd to sługa Twój ośmiela się zwrócić do Ciebie z tą modlitwą. Teraz Ty, o Panie mój, Boże, Tyś Bogiem, Twoje słowa są prawdą. Skoro obiecałeś swojemu słudze to szczęście, racz teraz pobłogosławić dom swojego sługi, aby trwał przed Tobą na wieki, boś Ty, mój Panie, Boże, to powiedział, a dzięki Twojemu błogosławieństwu dom Twojego sługi będzie błogosławiony na wieki».

 

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Daję Wam przykazanie nowe:
miłujcie się, jak ja Was umiłowałem.

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Dawid udaje się do namiotu, w którym złożona jest Arka Przymierza, a z jego serca płynie pokorna i żarliwa modlitwa: „Kimże ja jestem, Panie mój, Boże, i czym jest mój ród, że doprowadziłeś mię aż dotąd?”. Dawid już dobrze wie, że wszystko pochodzi od Boga, bo sam nie może pochwalić się szczególnymi zasługami, Bóg wybrał go i umieścił na czele królestwa, które jest mu zapewniane „na daleką przyszłość”. Wierność Boga wobec swego ludu jest podstawą istnienia i powołania Izraela: „I kto jest jak lud Twój, jak Izrael? Czyż jest choć jeden naród na ziemi, którego bóg poszedłby go wybawić jako swój lud aby zapewnić mu sławę?”. Dawid jest zdumiony, gdy zastanawia się nad wielkością i wspaniałomyślnością Boga. Pamięć o miłości Boga, który nigdy nie opuszcza swojego ludu, jest istotną częścią wiary wierzących i ich modlitwy. Dawid błaga Pana, aby na zawsze potwierdził swoją obietnicę daną Izraelowi. To śmiała prośba, do tego stopnia, że sam Dawid wydaje się zdumiony, gdy ją przedstawia. Wyznaje jednak, że jego zuchwałość ma źródło w tej samej Bożej obietnicy. Modlić się oznacza prosić, ale także nieustannie pamiętać o miłości, jaką Bóg darzy swoje dzieci. Dawid, stając się członkiem Bożej rodziny, może prosić o błogosławieństwo nieba dla siebie i dla wszystkich ludzi. On jest prawdziwym przykładem także dla nas, wierzących i uczniów Jezusa, Mesjasza i Zbawiciela.