|
Het
eerste "werk" van Sant'Egidio is het gebed. Die jongeren van '68
vonden een authentieker leven door het evangelie centraal te stellen. Het
was een nieuw voorstel, dat ze zowel in hun persoonlijk als in hun
gemeenschappelijk leven gestalte wilden geven. Evenzeer ging het om dat
eeuwenoude voorstel om leerlingen van Jezus te worden, dat voor elke
generatie hernieuwd wordt. Het nodigt ons uit tot bekering. Het is een
uitnodiging om op te houden met voor onszelf te leven en om, in alle
vrijheid, een instrument te worden van een grotere liefde voor alle
mensen, in het bijzonder voor de armsten. Wie het Woord van God aanvaardt
en beleeft als het mooiste in zijn leven, kiest ervoor om niet zozeer
zichzelf, maar wel Jezus te volgen. Het meest waarachtige beeld van de
gemeenschap is daarom dat van broers en zussen die bijeen zijn voor het
gebed, zoals de familie van leerlingen zich rond Jezus verzamelt.
Aan
de leden van de gemeenschap wordt eensgezindheid en volharding in het
gebed gevraagd: het is die eenvoudige weg van elke christelijke
gemeenschap (Hand. 2,42). Alleen door het gebed word je geleidelijk aan
vertrouwd met de woorden van Jezus en met het gebed van de generaties die
ons zijn voorafgegaan. De psalmen zijn daarvan een mooi voorbeeld. In het gebed kan je je eigen zorgen aan de Heer
toevertrouwen, maar ook de nood van de armen en de ganse wereld.
Daarom
komen de gemeenschappen, in Italië of elders, zo vaak als mogelijk bij
elkaar om te bidden. In vele steden gaat er elke avond een
gemeenschappelijk avondgebed door, dat openstaat voor iedereen. Aan elk
lid van de gemeenschap wordt ook gevraagd in zijn eigen leven tijd vrij te
maken voor het persoonlijk gebed en het lezen van de Schrift, vertrekkend
van bij de evangelies.
|
het persoonlijk gebed
|
