Wigilia Dnia Pańskiego

Udostępnij

Święto św. Benedykta (†547), ojca mnichów z Zachodu i ich przewodnika, twórcy Reguły, która nosi jego imię.


Czytanie Slowa Bozego

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Każdy, kto żyje i wierzy we mnie,
nie umrze na wieki.

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Izajasza 6,1-8

W roku śmierci króla Ozjasza ujrzałem Pana siedzącego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł; dwoma zakrywał swą twarz, dwoma okrywał swoje nogi, a dwoma latał.
I wołał jeden do drugiego:
«Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów.
Cała ziemia pełna jest Jego chwały».
Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się dymem.
I powiedziałem:
«Biada mi! Jestem zgubiony!
Wszak jestem mężem o nieczystych wargach
i mieszkam pośród ludu o nieczystych wargach,
a oczy moje oglądały Króla, Pana Zastępów!»
Wówczas przyleciał do mnie jeden z serafinów, trzymając w ręce węgiel, który kleszczami wziął z ołtarza. Dotknął nim ust moich i rzekł:
«Oto dotknęło to twoich warg:
twoja wina jest zmazana, zgładzony twój grzech».
I usłyszałem głos Pana mówiącego:
«Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?»
Odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!»

 

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą,
mówi Pan.

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

W tych dniach liturgia prezentuje nam niektóre fragmenty z Księgi Izajasza. Rozpoczynają się one opisem powołania proroka. Król Ozjasz, który w arogancki sposób naruszył świętość Bożą, pozwalając na cierpienie ludu i ofiarując kadzidło innym bogom, dopiero co zmarł na trąd - chorobę nieczystą z samej nazwy (2 Krl 15,5). Izajasz, w przeciwieństwie do takiego zachowania króla, ma wizję, która ukazuje transcendencję i absolutny majestat Boga. W obliczu takiej wielkości - „Święty, Święty, Święty jest Pan Bóg zastępów” - człowiek zna swoje granice, swoją niskość, nieczystość swoich ust. Jedynie Bóg jest „Święty”, a więc oddzielony. Pomimo to Bóg nie odrzuca wejścia w historię ludzi. Co więcej, pragnie zmniejszyć przepaść, która oddziela Go od ludzi, wysyłając swojego proroka. Izajasz jest świadomy swojej małości i grzechu. Ale to Pan go wzywa, oczyszcza go i wkłada w jego usta słowa, które ma głosić ludowi. Izajasz w obliczu tego wezwania Pana nie odwraca się. Dobrze zna swoje ograniczenia, ale wie także, że to Pan jest jego siłą. Historia Izajasza jest symbolem dla wszystkich wiernych, także dla nas - a wręcz przede wszystkim dla nas, wezwanych do nowej misji w dzisiejszym świecie. Papież Franciszek wzywa do „misyjnego nawrócenia”. „Kogo mam posłać?” - wydaje się dziś pytać Bóg. A my powinniśmy spytać siebie: kto przyjmie pytanie Boga, gdy szuka On proroków dla Swojego Słowa w świecie, który wydaje się zdominowany przez rezygnację wobec zła? Wszyscy my, wierzący, a także ci, którzy pragną wziąć w tym udział, powinni odpowiedzieć jak Izajasz: „ Oto ja, poślij mnie”.