Niedzielna liturgia

Udostępnij

XXX Niedziela zwykła


Pierwsze czytanie

Wyjścia 22,20-26

Nie będziesz gnębił i nie będziesz uciskał cudzoziemców, bo wy sami byliście cudzoziemcami w ziemi egipskiej. Nie będziesz krzywdził żadnej wdowy i sieroty. Jeślibyś ich skrzywdził i będą Mi się skarżyli, usłyszę ich skargę, zapali się gniew mój, i wygubię was mieczem i żony wasze będą wdowami, a dzieci wasze sierotami.
Jeśli pożyczysz pieniądze ubogiemu z mojego ludu, żyjącemu obok ciebie, to nie będziesz postępował wobec niego jak lichwiarz i nie każesz mu płacić odsetek.
Jeśli weźmiesz w zastaw płaszcz twego bliźniego, winieneś mu go oddać przed zachodem słońca, bo jest to jedyna jego szata i jedyne okrycie jego ciała podczas snu. I jeśliby się on żalił przede Mną, usłyszę go, bo jestem litościwy.

Psalm responsoryjny

Psalm 18

Miłuję Ciebie, Panie, mocy moja.

Miłuję Cię, Panie,
Panie, mocy moja,
Panie, opoko moja i twierdzo,
mój wybawicielu.

Boże, skało moja, na którą się chronię,
tarczo moja, mocy zbawienia mego i moja obrono.
Wzywam Pana, godnego chwały,
i wyzwolony będę od moich nieprzyjaciół.

Niech żyje Pan, niech będzie błogosławiona moja Opoka.
Niech będzie wywyższony mój Bóg i Zbawca.
Ty dajesz wielkie zwycięstwo królowi
i okazujesz łaskę Twemu pomazańcowi.
 
 

Drugie czytanie

1 List do Tesaloniczan 1,5-10

bo nasze głoszenie Ewangelii wśród was nie dokonało się przez samo tylko słowo, lecz przez moc i przez Ducha Świętego, z wielką siłą przekonania. Wiecie bowiem, jacy byliśmy dla was, przebywając wśród was.

A wy, przyjmując słowo pośród wielkiego ucisku, z radością Ducha Świętego, staliście się naśladowcami naszymi i Pana, by okazać się w ten sposób wzorem dla wszystkich wierzących w Macedonii i Achai. Dzięki wam nauka Pańska stała się głośna nie tylko w Macedonii i Achai, ale wasza wiara w Boga wszędzie dała się poznać, tak że nawet nie trzeba nam o tym mówić. Albowiem oni sami opowiadają o nas, jakiego to przyjęcia doznaliśmy od was i jak nawróciliście się od bożków do Boga, by służyć Bogu żywemu i prawdziwemu i oczekiwać z niebios Jego Syna, którego wzbudził z martwych, Jezusa, naszego wybawcę od nadchodzącego gniewu.

Czytanie Ewangelii

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Wczoraj zostałem pogrzebany z Chrystusem,
dziś zmartwychwstaję z Tobą, który zmartwychwstałeś,
z Tobą zostałem ukrzyżowany,
pamiętaj o mnie w swoim królestwie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Mateusza 22,34-40

Gdy faryzeusze dowiedzieli się, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem, a jeden z nich, uczony w Prawie, zapytał Go, wystawiając Go na próbę: «Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?» On mu odpowiedział: «Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy».

 

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Wczoraj zostałem pogrzebany z Chrystusem,
dziś zmartwychwstaję z Tobą, który zmartwychwstałeś,
z Tobą zostałem ukrzyżowany,
pamiętaj o mnie w swoim królestwie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja!

Homilia

Uczony w Prawie zadaje Jezusowi pytanie tylko po to, by wystawić Go na próbę. Dzieje się tak często z tym, kto uważa, że zawsze ma rację. Wdaje się w dyskusję z Jezusem, szukając jakiejś sprzeczności, aby udowodnić, że się mylił. Także my mamy w zwyczaju takie postępowanie. Potrzebujemy tylko „dowodu”, aby potępić, zerwać przyjaźń, stać się obojętnym, co jest przeciwieństwem miłości.
Pytanie zadane przez uczonego w Prawie ma fundamentalne znaczenie. „Które przykazanie w Prawie jest największe?”. W zamęcie naszego życia łatwo jest wszystko relatywizować, żyć bez jasnych zasad i kilku priorytetów. Przykazanie nie może zostać sprowadzone do mojej psychologii, ale zobowiązuje, by się do niego dostosować. Łatwo jest jednak, aby moje uczucia i mój dobrobyt urosły aż do przykazania, a więc stały się prawem, którego trzeba przestrzegać. Dla Pana jest jednak tylko jedno prawo: prawo miłości. To przykazanie ratuje tego, kto kocha, i czyni lepszym życie tego, kto jest kochany. Miłość zmienia nasze życie bardziej, niż o tym myślimy w naszych kalkulacjach, wątpliwościach, w naszej pewności i rozczarowaniach. Ewangelia wzywa nas do istoty wiary i życia. Ewangelia mówi nam, że istotą wiary jest jedność dwóch przykazań: miłość bliźniego przyrównana jest do całkowitej miłości do Boga.
Ta tożsamość oczywiście nie umniejsza żadnej z nich. Pierwszeństwo Boga jest niezaprzeczalne. Nie można jednak kochać Boga, nie kochając także bliźniego. Oznacza to, że droga do Boga z konieczności przecina drogę, która prowadzi do ludzi, szczególnie tę, która biegnie ku najsłabszym. Pomagając im - pomagamy Bogu, a broniąc ich - bronimy Boga. I nie tylko. Bóg wydaje się nawet nie konkurować miłością do ludzi. Nie nalega na wzajemność, tak jak my. Jezus nie mówi nam: „miłujcie Mnie tak, jak ja Was umiłowałem”, ale „miłujcie się wzajemnie tak, jak Ja was umiłowałem”. A pouczenia Księgi Wyjścia, które zostały nam przypomniane, wyjaśniają tę perspektywę. Pan prosi nas o przyjęcie przybysza, sieroty i wdowy (co wyraźnie sprzeciwia się skąpstwu i egoizmowi, z których rodzi się zamknięcie i brak gościnności). Sam Bóg staje po ich stronie. On słucha ich krzyku i uczyni sprawiedliwość. Na tych dwóch przykazaniach zawisło nie tylko całe Prawo i prorocy, ale także nasze życie na tej ziemi, jeśli chcemy, aby było naprawdę godne dla wszystkich.