Riccardi Andrea: op het internet

Riccardi Andrea: op sociale netwerken

Riccardi Andrea: persoverzicht

change language
u bent in: home - nieuws newsletterlink

Support the Community

  
APR
26
26 April 2009

Antwerpen: Om 17 u gaat mgr Johan Bonny, bisschop van Antwerpen, een feestelijke dankviering voor in de O.L.V.-kathedraal, ter gelegenheid van de 41ste verjaardag van het begin van de gemeenschap in Rome.

 
afdrukvoorbeeld

Homilie mgr. Bonny, bisschop van Antwerpen

Broeders en zusters,

De paastijd is een ideale tijd voor de Sint-Egidiusgemeenschap om haar jaarlijks verjaardagsfeest te houden.   De weken tussen Pasen en Pinksteren zijn van de mooiste uit het kerkelijke jaar.   De evangelielezing van deze derde paaszondag ademt nog volop de sfeer van het eerste uur, van de eerste ontmoetingen tussen de verrezen Heer en de leerlingen, van de eerste kerkgemeenschap.    Aan dat eerste uur hangen wij nog steeds vast. Dat eerste uur is nog steeds het aanknopingspunt van wat we vandaag willen zijn: een levende gemeenschap van Jezus-leerlingen.   Laten we de evangelielezing van deze zondag van dichterbij bekijken.

Het zijn de vervolgverzen van het Emmaüs-verhaal. Nadat ze Jezus herkend hebben aan het breken van het brood en hij plots uit hun gezicht verdwijnt, staan de twee leerlingen  van tafel op en stappen terug naar Jeruzalem.  Daar treffen ze de elf apostelen aan, samen met “hun metgezellen”, zegt de tekst.   Wie die metgezellen zijn en hoeveel, zegt de evangelist niet.  Wat we wel weten uit het verdere verhaal is dat ze voedsel bij hebben.   Wanneer Jezus vraagt “heb je hier iets te eten?” reiken ze hem een stuk geroosterde vis aan.   Jezus verschijnt midden de groep leerlingen, een uitgebreide groep, die met elkaar het voedsel deelt, het voedsel van elke dag.   Dat is een belangrijke verwijzing voor vandaag.   Waar wij onze kring uitbreiden en met elkaar aan tafel gaan, daar kan de Heer zijn aanwezigheid zichtbaar maken en voelbaar.  Onze tafels worden jammer genoeg steeds kleiner, steeds selecter.   Hoeveel mensen nemen hun maaltijden niet alleen, ook in onze stad?   Omwille van de drukte van het werk misschien, maar ook door leeftijd, door het verlies van een partner, door armoede of marginaliteit.  Gelukkig wie anderen tot metgezellen maken en met hen de maaltijd delen.  Zij scheppen een ruimte waarin Jezus zich kan vertonen en zeggen tot al wie daar samen is: “Vrede zij u”.   Vreemden tot metgezellen maken en met hen aan tafel gaan: daar ontstaat een kring waarin Jezus zich kan vertonen en vrede brengen.

Wat Jezus bij zijn verzamelde leerlingen het eerste aantreft, is mengeling van negatieve gevoelens.  Jezus wordt niet zomaar met vreugdevol handgeklap herkend en binnengehaald, integendeel.    Lees maar in het verhaal: “in hun verbijstering en schrik meenden ze een geest te zien”;   “waarom zijt ge ontsteld en waarom komt er twijfel op in uw hart?”    De gevoelens die bij de leerlingen bovenliggen zijn verbijstering, schrik, ontsteltenis en twijfel.   Een eerder somber, maar realistisch plaatje.   Herkennen we dit niet?   Zijn het  vaak niet dezelfde gevoelens die het eerste opkomen wanneer het vandaag gaat over Jezus, over het evangelie, over een christelijke levensstijl of over de kerkgemeenschap?   Ook ons geloof gaat op en af tussen licht en donker, tussen beleven en  betwijfelen, tussen ontdekken en ontglippen.  De uitroep van de vader van het zieke kind tot Jezus is nog helemaal de onze:  “Ik geloof! Kom mijn ongeloof te hulp’ (Marcus 9:23-24).  Uitgerekend in deze mengeling van geloof en ongeloof komt de Verrezen Heer ons tegemoet.  Hij wacht niet tot onze twijfel en onzekerheid voorbij zijn, vooraleer binnen te komen.  Juist om die reden, vermoed ik, belt of klopt Jezus niet aan de deur van zijn leerlingen. Hij stapt zomaar binnen.  Midden ons zoeken en aarzelen, laat hij zijn aanwezigheid zien en voelen.   Alleen een zoekend hart kan hij tot rust brengen, tot vrede.  Gelukkig de gemeenschap die ruimte schept voor zoekende, aarze-lende gelovigen.  In zo’n gemeenschap kan weer “vreugde en verbazing” ontstaan, en ook gezongen worden, wanneer de Heer zich vertoont. 

En toch maakt Jezus het ons niet makkelijk.   Wat toont Jezus aan zijn leerlingen?  Niet een gaaf en ongeschonden lichaam, gespierd op armen en benen als een griekse held, een brede borstkas uit een mannenblad.  Nee: hij toont hun zijn handen en voeten.   Meteen zien de leer-lingen op zijn handen en voeten de zware sporen, de dikke littekens van de nagelen waarmee hij aan het kruis heeft gehangen.   Het lichaam van de Verrezen Jezus draagt de littekens van het verraad, van de veroordeling, van de kruisiging en de dood aan het kruis. Een ander li-chaam dan een gepijnigd lichaam heeft Jezus niet meer, ook niet als de Verrezen Heer.   Juist daarmee maakt hij het ons niet gemakkelijk.   Wie op zoek wil naar de Verrezen Heer, moet op zoek naar zijn gekwetste lichaam in deze wereld.  En dat gekwetste lichaam is geen ab-stractie, geen beeldspraak.  Wie kijkt met de ogen van Jezus ziet zijn gekwetste lichaam in de zwervende emigrant, in het marginale kind, in de eenzame bejaarde, in de mislukte mens.  De gekwetste mens is geen tegenspraak, geen tegendeel van de verrijzenis.   Neen, hij is een vindplaats, een ontmoetingsplaats van de Verrezen Heer.   Ook de gekwetste mens in onszelf, in ons eigen leven.  In hem toont de Heer ons zijn handen en zijn voeten, samen met de litte-kens van het kruis. Gelukkig de gemeenschap die op zoek is naar de Verrezen Heer in de lit-tekens die mensen met zich meedragen.  Was dat niet het verhaal van pater Damiaan, die later dit jaar wordt heilig verklaard?

Tenslotte nog dit. In het verhaal van vandaag komen de Schriften niet aan het begin, maar aan het einde.   Eerst komt Jezus binnen, laat zich zien en aanraken.  De leerlingen herkennen hem en kunnen hun vreugde niet meer inhouden.  Dan pas, zegt de tekst, maakte Hij hun geest ontvankelijk voor het begrijpen van de Schriften.   De Schrift is zeker een weg die naar Jezus leidt. Maar omgekeerd is Jezus ook een weg die naar de Schrift leidt.  Het is voor de leerlin-gen niet voldoende om te weten en te zien dat Jezus leeft.   Eenmaal ze hem herkend hebben, moeten ze hun bril opzetten om opnieuw te leren lezen,  om als leerlingen de taal van de Schrift te leren verstaan.   Wat is er dan veranderd, dat ze opnieuw moeten leren lezen?   Na de dood en de verrijzenis van Jezus krijgt elke bladzijde uit de Schriften een nieuwe beteke-nis.   Elk verhaal, elke persoon, elke profetie, elk gebed spreekt nu van Jezus.  Wie aandachtig leest, kan Jezus herkennen in elke bladzijde van de Schriften.  Een half uur lezen in de Schrift is een half uur bij Jezus zijn.  Bidden met de Schrift is bidden met de woorden van Jezus.  Gelukkig de gemeenschap die de bril opzet om in de Schriften te lezen, op zoek naar het ge-zicht en het woord van Jezus.

Goede vrienden van Sint-Egidius,  vandaag wil ik u van harte gelukwensen en danken voor de gemeenschap die u vormt: een gemeenschap die vreemden tot metgezellen maakt en met hen aan tafel gaat, die ruimte biedt aan zoekende en aarzelende gelovigen, die Jezus zoekt in het gekwetste leven van mensen en die de Schriften doorleest, op zoek naar het gezicht en de taal van Jezus.


Johan Bonny
Bisschop van Antwerpen


 LEES OOK
• NIEUWS
2 April 2017
TOGO

Sant'Egidio, een volk van vrienden op straat, met de armen: het bezoek van Andrea Riccardi aan de Gemeenschappen van Togo

IT | ES | DE | FR | NL
20 Maart 2017
ROME, ITALIË

In Rome vond de ontmoeting plaats van de Gemeenschappen van Sant’Egidio van Afrika en Latijns-Amerika

IT | EN | ES | DE | FR | PT | CA | NL
3 Maart 2017
ADJUMANI, OEGANDA

De kinderen van de School van Vrede in het vluchtelingenkamp van Nyumanzi studeren elke dag en ze zijn er trots op.

IT | ES | DE | NL
17 December 2016

Best wishes Pope Francis! Thank you for the joy of a Gospel that points out to the world a way of mercy and peace

IT | EN | ES | DE | FR | PT | NL
25 November 2015
INDONESIË

Bezoek van Andrea Riccardi in Indonesië - Fotogalerij

EN | ES | DE | FR | PT | CA | NL | RU | ID | SQ | UK
23 November 2015
PAKISTAN

Bezoek van Andrea Riccardi in Pakistan - Fotogalerij

EN | ES | DE | FR | PT | NL | RU | ID | PL | HU | ZH | SQ | UK
alle nieuws
• PRINT
10 Februari 2017
RomaSette.it

Becciu a Sant’Egidio: «I poveri siano sempre il vostro tesoro»

10 Februari 2017
L'Osservatore Romano

Una presenza vivace

10 Februari 2017
Avvenire

Roma. Becciu: Sant'Egidio porta Cristo nelle periferie

9 Februari 2017
L'Osservatore Romano

L’arcivescovo Becciu per l’anniversario di Sant’Egidio - Una presenza vivace

9 Februari 2017
Vatican Insider

Becciu: “I manifesti? Il Papa ci ha riso su”

22 Januari 2017
El Pais (Spagna)

Papa Francisco: “El peligro en tiempos de crisis es buscar un salvador que nos devuelva la identidad y nos defienda con muros”

alle persberichten
• EVENEMENTEN
18 Februari 2017 | GENUA, ITALIË

Liturgie à Gênes pour le 49e anniversaire de la communauté de Sant'Egidio

Alle ontmoeting voor de vrede
• DOCUMENTEN

Dove Napoli 2015

Comunità di Sant'Egidio: Brochure Viva gli Anziani

Analisi dei risultati e dei costi del programma "Viva gli Anziani"

Messaggio del Patriarca ecumenico Bartolomeo I, inviato al Summit Intercristiano di Bari 2015

Marco Impagliazzo

Saluto di Marco Impagliazzo alla liturgia di ringraziamento per il 47° anniversario della Comunità di Sant’Egidio

Omelia del Card. Jaime Lucas Ortega y Alamino, arcivescovo dell’Havana, alla liturgia di ringraziamento per il 47° anniversario della Comunità di Sant’Egidio

alle documenten
• BOEKEN

Elogio dei poveri





Francesco Mondadori

Il martirio degli armeni





La Scuola
alle boeken

FOTO'S

949 bezoeken

1002 bezoeken

918 bezoeken

946 bezoeken

933 bezoeken
alle gerelateerde media